Transcendence and Snobbery in Satyajit Ray’s THE MUSIC ROOM

فهمیدن تکبر و ادعا در دیگران آسان است زیرا این صفات در زشتی آنها مشهود است. اما وقتی آن را در خودم می بینم ، غریزه من این است که انکار کنم که با همان ناخوشایند بودن رفتار کرده ام. موفقیت مالی ، اشتغال ، ایجاد ، قدردانی از هنر ، مذهب ، تحصیلات ، حتی ورزش – تقریباً هر نوع تحقق شخصی می تواند منجر به احساس حقانیت و برتری شود ، به خصوص اگر از آنها برای اندازه گیری ارزش زندگی خود استفاده کنیم. این در بهترین حالت کنایه آمیز و در بدترین حالت تناقض است که ، به عنوان مثال ، فیلمی که هدف آن بیان جهانی بودن زندگی و ضرورت عطوفت است ، می تواند بیننده را به این باور برساند که آنها بیش از فرد کنارشان روشن تر هستند.

فاجعه Biswambhar Roy در ساتیاجیت ریرا اتاق موسیقی، در نظر گرفتن مرگ خانواده و از بین رفتن ثروتش به عنوان پیامدهای اهمیت شخصی خود این است که او به جهانی معتقد است که نخبه سالاری ، مرد سالاری و جایگاه برای پیشرفت معنوی که گاهی هنر می تواند از آن برخوردار باشد ، از ارزش یکسانی برخوردار هستند. ساتیاجیت ری، آهنگساز فیلم ولایت خان ، و بازیگر چهابی بیسواس بیننده را در مورد خوش سلیقگی و عشق واقعی Biswambhar Roy به موسیقی عالی متقاعد کنید. اما ساده لوحانه است که انتظار داشته باشیم فردی با ارتباط صمیمانه با یکی از بزرگترین دستاوردهای بشریت زندگی خود را با همدلی و روحی که برای تولید آن لازم است نیز بگذراند.

لوکس سابق

بیسوامبار رو با کار دیگری جز نشستن روی سقف یک کاخ پوسیده ، اکنون خانواده و ثروت گذشته اش فقط خاطره مانده است و از رودخانه ای عبور می کند که از کنار زمین بایر او می گذرد. همه چیزهایی که مالک اوست با قرعه کشی نیاکان به او هدیه داده شد ، اما در برهه ای از زندگی اش با آغاز فیلم ، چیزی به جز اسکلت لوکس بودن سابق برای او باقی نمانده است. خادمان او شربت یا قلیان مورد علاقه اش را برای او می آورند ، زیرا او غر می زند و بی تفاوت خدمات آنها را می پذیرد.

اما او ناگهان توسط یک ملودی تنها از یک شهنای دور زنده می شود ، و انگار که روزها این کار را نکرده است ، به پاهای خود می رسد. او با شک و تردید به دنبال صدا می گردد و مانند بیننده مطمئن نیست که این صدا در سر او باشد یا نوازنده ای که در ابرهای شن پنهان شده است به طور تصادفی موسیقی جنون خود را پخش می کند. این نه ، بلکه صدای کنسرتی است که در یک کاخ همسایه برگزار می شود ، ظاهراً پر از زندگی ، در مقایسه با ساختار ارواحی که روی در آن زندگی می کند.

Transcendence and Snobbery در Satyajit Ray’s THE MUSIC ROOM
منبع: مجموعه معیارها

داستان سقوط غم انگیز بیسوامبار روی ، در دو شکل با موسیقی آهنگساز همراه است ولایت خان. یک شکل موسیقی است که در کنسرتهای مجللی که روی برای اجرای بهتر دوستان فرض شده خود پخش می کند ، نواخته می شود ، که در پایان به دارویی تبدیل می شود که دیگر م worksثر نیست. نه به این دلیل که کیفیت هنری کاهش یافته است ، بلکه به این دلیل که وسواس در مقام و منصب بودن بیش از هر چیز دیگری است.

شکل دیگر موسیقی است که صحنه های مارپیچ رو به پایین و نابودی نهایی او را پشت سر می گذارد. در ابتدا ، موسیقی مانند پیشگویی جنون و فقر قریب الوقوع او است ، قبل از اینکه به موسیقی متن وجود خالی او تبدیل شود. پس از صحنه افتتاحیه ، یک فلاش بک طولانی و ناگسستنی نشان می دهد که چگونه زندگی او خراب شده است. اما خواه به گذشته یا وضعیت فعلی او نگاه کنیم ، موسیقی و ساتیاجیت ریاستفاده از آن تغییر شکل می دهد اتاق موسیقی به یک داستان افسانه ای از یک “پادشاه” رانده شده به تنهایی ذهن و خاطرات او.

اتاق موسیقی

در طول فیلم ، سه کنسرت در اتاق موسیقی قصر Biswambhar Roy اجرا می شود ، و هر یک پس از یک حسادت اجرا می شود. ماهیم گانگولی ، همسایه جاه طلبتر پول جدید ، مایل است تجارت و شهرت خود را گسترش دهد ، در حالی که هنوز می خواهد به روی به عنوان یک شخصیت مسلط در منطقه کوچک بنگالی احترام بگذارد. روی که نمی تواند در نظر بگیرد که ثروت کاهش یافته اش به تدریج از قدرت واقعی او می کاهد ، در عوض تصمیم می گیرد گنگولی را با سرقت از خوش سلیقگی و ثروت آشکار وی تضعیف کند.

اولین کنسرت ، با حضور یک خواننده زن ثمری ، چهره این دو مرد متخاصم را با جزئیات نشان می دهد ، که با عکس های گسترده ای از فضای صمیمی و مخاطبانش نقطه گذاری می شود. بیسوامبار روی به نظر می رسد یخ زده ، با اشتیاق به نوازندگان نگاه می کند زیرا او مانند یک پادشاه خراب در کنار گروه دراز کشیده است. او به وضوح در وجد است ، لحظه ای نادر که وسواس مادی و نخبه گرایانه او با اقتدار معنوی موسیقی ، که نمایانگر دو طرف اعتیاد او است ، مخدوش می شود: طبیعت اثیری هنر و غرور ناشی از شناخت وابستگی عمیق به این همان روح. اگر Biswambhar Roy فقط به خودنمایی علاقه داشت ، که بدون شک یکی از ملفه های لذت اوست ، پس او متوجه کسالت و بی علاقگی چهره Mahim Ganguly می شد که برای اولین بار این کنسرت برای او برنامه ریزی شده بود تا جاه طلبی او را تضعیف کند.

Transcendence and Snobbery در Satyajit Ray’s THE MUSIC ROOM
منبع: مجموعه معیارها

روی همیشه در مرکز این فیلم فوق العاده زیبا است ، اما کنسرت آخر شامل طولانی ترین سکانس است که در آن او از چشم دوربین غایب است. برای کل کنسرت ، همه به جز رقصنده کاتاک و نوازندگان برابر هستند ، وقتی موسیقی و رقص از انحطاط اتاق موسیقی روی فراتر می رود ، در هیپنوتیزم با هم گم می شوند. آرام و خنک چهره رقصنده بازتاب ارزش واقعی هنر است و حتی ماهیم گانگولی به خلسه فرو می رود. بیسوامبار روی ، در حالی که به پهلو دراز کشیده بود و قلیان در دهانش بود ، خوشحال و غنی به نظر می رسد ، اما به محض پایان کنسرت و رفتن مهمانانش ، او به ریزه کاری برمی گردد. این کنسرت موفقیت آمیز بود ، اما تنها نتیجه ارزشمند آن احساس پیروزی وی نسبت به ماهیم گنگولی است.

استثنا دیگران

هنر هنوز علاقه ای استثنایی است. این امر با توجه به شکل هنری و خرده فرهنگ های موجود متفاوت است ، اما کلیشه “نوع هنری” پرمدعا واقعی است. افرادی هستند که می خواهند این تصور را تغییر دهند و افرادی که خواه قصد آنها باشد یا نه ، آن را ادامه می دهند. با نگاهی به فرهنگ گسترده تر ، تصادفی نیست که در انگلیس ، بخشهای هنری به سختی دولت و مردم را متقاعد کردند که نیاز به بودجه اضطراری قابل توجهی در طی این همه گیر دارند. حتی وقتی شواهدی از سهم قابل توجه آن در اقتصاد انگلیس ارائه می شود. یکی از ایده های رایج که سیاستمداران و رسانه های راست گری حقیر را تحت تأثیر قرار داده بود این بود که هنر فقط برای افراد معدودی است و اینکه یک هنرمند باشید ، به همان اندازه که شغل متنوعی داشته باشید ، یک آرزو واهی است.

اما در سطح فردی قابل درک است که برخی این تصویر کلیشه ای را مجسم می کنند. آنها با اطمینان طاسی می دانند که هنر انبوهی از مزایا را برای کل جامعه فراهم می کند و از آنچه که برای زندگی آنها حیاتی است ، محافظت می کنند ، گاهی اوقات تا حدی که احساس برتری نسبت به کسانی که به حق بی علاقه هستند ، داشته باشند.

Transcendence and Snobbery in Satyajit Ray’s THE MUSIC ROOM
منبع: مجموعه معیارها

ساتیاجیت ری، استادی که مردمش در سراسر دنیا احساس می کنند صاحب آثارشان هستند ، از فیلم برای کاوش در این پیچیدگی – هرچند عمدا – استفاده کرد ، همانطور که به قول خودش ، “نگرش عمومی اش نسبت به فئودالیسم”. بدون ترکیب موسیقی و تصویر ، نشان دادن لذت معنوی موسیقی و استکبار کم عمق برخی از علاقه مندان ، که آن را نمادی از روشنگری و / یا ثروت خود می دانند ، بسیار دشوار خواهد بود. انگار که بیسامبار رو روی فروپاشی او را مسخره می کند ، موسیقی که او را در اطراف خانه متروکه اش دنبال می کند مانند خم شدن آرام ذهنش هنگام یادآوری آنچه از دست داده است ، نوسان می کند. در زمان، ولایت خاننمره تجلی توهمات خود روی است.

نتیجه

تنها لحظه ای که بیسوامبار روی شکنندگی نشان می دهد این است که از آنچه فکر می کند فال بد است وحشت دارد. او مردی خرافی است و گویی در تقابل با سه کنسرت درون فیلم است ، سه لحظه وجود دارد که اضطراب وجودی زیادی را برای او ایجاد می کند. در دومین کنسرت است که او حشره ای را در نوشیدنی خود غرق می کند ، در حالی که او و مهمانان خود در یک اجرای خیالی ، که دوباره به دنبال یک دیدار به ظاهر بی ضرر از مهیم گنگولی برنامه ریزی شده بود ، مشغول سرگرمی بودند.

همسر و پسرش در حال ملاقات با خانواده نیستند ، اما روی خواستار این است که خادمانش با آنها تماس بگیرند. به او گفته می شود که طوفانی در راه است ، اما احتمال گرفتار شدن خانواده اش هنگام عبور از رودخانه را رد می کند. در میانه راه ، روی شاهد رعد و برق است که از گوشه گوشه اتاق موسیقی از پنجره ای چشمک می زند ، فال بد دیگری که به همراه حشره در حال مرگ ، پیش از خبر مردن همسر و پسرش است.

خاطره این شب باید بیسوامبار روی را فراتر از آنچه بیننده نمایش داده می شود ، پس از بازگشت فیلم از بازگشت به عقب ، که در آن واقعه وحشتناک به تصویر کشیده می شود. اتهام اینکه روی مسئول مرگ خانواده اش است ، صریح است ، اما من همچنین تعجب می کنم که آیا انزجار او به این دلیل است که او ثروت خود را هدر داده و به شهرت وی در این روند خدشه وارد کرده است؟ همدردی به بیننده این توانایی را می دهد که تقریباً وقتی او تصمیم می گیرد سومین کنسرت را که در بالا بحث شد ، تصمیم بگیرد او را تشویق کند ، هنگامی که ماهیم گنگولی به درخواست روی از او بازدید می کند ، خوشحال و خوشحال است.

بعداً همان شب ، وقتی مخاطبان روی در انتظار ورود او هستند ، او قبل از ورود به اتاق موسیقی تازه تزئین شده ، مدتها خالی و بی توجه به تحسین نقاشی همسرش متوقف می شود. Biswambhar Roy آخرین پول خود را مصرف کرده است ، و هنگامی که کنسرت به پایان رسید ، نشاط و مستی او با یک نشانه ترسناک و شاعرانه از طرف خدایان خراب می شود. مرگ بعدی او بیانگر چیزی از افتخاری نیست که او در طول زندگی خود به سختی برای پرورش آن تلاش کرد و این تا حدی فاجعه است. در آخر چه فایده ای داشت؟

فیلم ری مورد علاقه شما چیست؟ نظرات خود را در نظرات زیر با ما در میان بگذارید!

آیا محتوایی از این دست برای شما مهم است؟


عضو شوید و از روزنامه نگاری فیلم حمایت کنید. قفل دسترسی به همه مقالات عالی فیلم استعلام را باز کنید. به جامعه ای از خوانندگان همفکر و علاقه مند به سینما بپیوندید – به اعضای خصوصی ما دسترسی پیدا کنید ، به فیلمسازان مستقل پاسخ دهید و موارد دیگر.

همین الان ملحق شوید، همین الان بپیوندید!

محاکمه CHICAGO 7: رضایت بخش رضایت جمعیت با فضایی برای رشد

اولین فیلم از آن زمان به بعد بازی مولی از کارگردان آرون سورکین، دادگاه شیکاگو 7 سرانجام هفته گذشته پس از تقریباً یک دهه تأخیر که به لغو آن سالها پیش اشاره داشت ، به Netflix وارد شد. با این حال ، در میان جو سیاسی متشنج ما در این چند سال گذشته ، آرون سورکین تصمیم گرفت برای دومین بار در حرفه خود پشت دوربین برود و فیلمی ارائه دهد که هم بهترین و هم بدترین ویژگی های او را برای دیدن همه به نمایش بگذارد.

بهترین و بدترین سورکین

یک بار دیگر، سورکین فیلمنامه درخشان ساختار دیگری را ارائه می دهد که به عنوان یک علامت تجاری از داستان زندگی حرفه ای وی تبدیل شده است. او با سخنان تند و گفتگوی سریع و سریع مانند شعرهایی با جریان آزاد اما حیله گرانه محاسبه شده در همه زمان ها ، او می تواند به ما نشان دهد که چرا او یکی از معتبرترین فیلمنامه نویسان در کل صنعت است.

محاکمه CHICAGO 7: رضایت بخش رضایت جمعیت با فضایی برای رشد
منبع: نت فلیکس

با این حال ، این بدان معنا نیست که فیلمنامه او به هیچ وجه عالی است. در حالی که ظرافت ساختاری و کلامی او قابل تحسین است ، اما نیاز کارگردانی وی به ساده سازی و انتقال طرح با سرعت فوق العاده سریع در نهایت منجر به این می شود که تقریباً هر تعامل با یک سطح حیرت انگیز از خود-عدالت سنگین شود که رک و پوست کنده ، به عنوان نوعی از هشدار دهنده یا سطح سیگنالینگ فضیلت که در این زمانهای همیشه در حال تغییر مکان کمی دارد.

علاوه بر این ، در حالی که پیشرفت قابل توجهی از تلاش قبلی وی است ، سورکینجهت مسطح و غیرشهودی در اینجا برجسته می شود. به دلیل صدای بالینی که هر صحنه را مهار می کند ، هیچ خطر واقعی انجام نمی شود و سورکین آن را تا جایی که می تواند ایمن بازی کند ، فیلمنامه خود را با فدای حضور یک سبک بصری جذاب و هرگونه پیشرفت قابل توجه در پیشرفت تکنیک خود در پشت دوربین ، در مرحله مرکزی قرار دهد.

تلاش برای اهمیت

یکی از جنبه هایی که بسیاری آن را تحسین می کنند و بقیه مطمئناً روشن می شوند این است سورکینپیگیری بی وقفه برای یافتن و ارتقا سطح اهمیت خود فیلم است. در بخشهای اولیه فیلم ، سورکین به نظر می رسد برای دستیابی به این هدف در مسیر درست است ، مانند مونتاژ افتتاحیه درخشان که به روشی کاملاً مشابه با اسپایک لیرا دا 5 خون در اوایل سال جاری اما تقریباً به همان اندازه تأثیرگذار و سخت گیر است (با برخی ویرایش های درخشان از آلن باومگارتنر که در بقیه فیلم به عنوان یک برجسته قابل توجه ادامه دارد).

محاکمه CHICAGO 7: رضایت بخش رضایت جمعیت با فضایی برای رشد
منبع: نت فلیکس

با این حال ، همانطور که فیلم ادامه دارد ، سورکینچشم انداز محدود شروع می شود به عنوان نشان می دهد او موفق به گرفتن zeitgeist ، قاب فیلم به عنوان یک دعوت به عمل است که تلاش می کند بسیار مهم است اما قادر به به درستی چشم انداز ظریف از جوامع حاشیه ای و متنوع که سهمی در دادرسی اگرچه سرانجام یک بار دیگر جای خود را به دست می آورد که انسان با این واقعیت موافقت کند که فیلم واقعاً برای یک جمعیت خاص کاملاً مهم به نظر می رسد ، اما به طور غیرمعمول به سبک داستان داستان است که مرزهای تمسخر حکایت آمیز را نشان می دهد و هنگامی که در مقابل فیلم قبلی قرار می گیرد ، یک شوک زنگ دار است ( و متعاقباً) حوادثی که در اطراف آن قرار گرفته است. در نهایت ، آن را در سفر خود متزلزل می کند تا یک نقطه بزرگتر و جهانی تر ، به عنوان یک فیلم با سادگی استدلال کتاب سبز به جای عمق سورکین در تلاش بود (که ، صادقانه بگویم ، ممکن است بیش از صدمه به چشم انداز جوایز آن کمک کند).

یک گروه حیرت انگیز

در مورد جوایز ، قدرت انکار ناپذیر در عملکردهای مختلف آن است. هر یک از هفت شخصیت تیتراژ به همراه چهره های اطرافشان قادر به نشان دادن شخصیت های خود به روشی پر جنب و جوش هستند که نتیجه آن چنان استعدادی عمیق است که تعیین اینکه چه کسی در پروسه نامزدی و برنده شدن انتخاب می شود ، کاری سنگین خواهد بود. در حالی که هر یک از این شخصیت ها بهترین گزینه برای یک فشار پشتیبانی هستند ، اما نمی توان کاریزمای آن را انکار کرد ساکا بارون کوهن و ادی ردماین در نقش آنها به عنوان رهبرانی با اهداف مشابه در جنگ با یکدیگر به دلیل رویکردهای متناقض آنها.

محاکمه CHICAGO 7: رضایت بخش رضایت جمعیت با فضایی برای رشد
منبع: نت فلیکس

در نقش های جزئی تر ، مارک رایلنس، جوزف گوردون-لویت، میشل کیتون، فرانک لانژلا، جرمی استرانگ، و یحیی عبدالمتین دوم (که نوبت برنده شدن امی ثابت کرد که در اینجا بیشتر وقت نمایشگر از او گرفته شده است) ، همه خود را حفظ می کنند و اطمینان حاصل می کنند که این فیلم ذهن رای دهندگان و اعضای صنف را برای ماه های آینده جلب خواهد کرد.

یک جمعیت دلپذیر و دلپذیر با فضای رشد

همه چیز در نظر گرفته شد، دادگاه شیکاگو 7 فیلمی راضی کننده و با کفایت است که مطمئناً مورد توجه مخاطبان عام قرار می گیرد و به رای دهندگان جایزه می دهد. اینجا، سورکین دلهره اثبات شده او به عنوان نویسنده و همچنین فضای کافی برای کار در زمینه پالایش و توسعه صدای کارگردانی او را نشان می دهد. اگر صلح با این واقعیت که این فیلم تمرکز ویژه تری دارد ، بسیاری از بینندگان تحصیل کرده به عنوان یک تلاش ساده انگارانه و متمرکز برای مرتبط بودن در چنین شرایط فعلی به آن نگاه می کنند دادگاه شیکاگو 7 این پتانسیل را دارد که به یک جمعیت دلگرم بنافید تبدیل شود که با جمعیت شناختی مورد نظر خود طنین انداز شود اما فضای زیادی برای آرون سورکیندیدگاه سیاسی برای رشد.

چه فکری کردی دادگاه شیکاگو 7؟ در قسمت نظرات پایین ما را آگاه کنید!

Trial of the Chicago 7 هم اکنون در Netflix در دسترس است!

آیا محتوایی از این دست برای شما مهم است؟


عضو شوید و از روزنامه نگاری فیلم حمایت کنید. دسترسی به همه مقالات عالی فیلم پرس و جو را باز کنید. به جامعه ای از خوانندگان همفکر و علاقه مند به سینما بپیوندید – به اعضای خصوصی ما دسترسی پیدا کنید ، به فیلمسازان مستقل پاسخ دهید و موارد دیگر.

همین الان ملحق شوید، همین الان بپیوندید!

دیگو آندلوس

نویسنده Latinx با فلج مغزی ، Diego Andaluz یکی از خالقان و تهیه کنندگان ClapperCast: The Global Film Podcast است و در حال حاضر مشغول نوشتن فیلم های Inquiry Film، Awards Watch، and Clapper Ltd. است. وی همچنین تهیه کننده ، کارگردانی ، و تعداد زیادی فیلم کوتاه کوتاه برنده جایزه (از جمله فیلم ترسناک ویروسی ، Dante: A Replication) را به صورت جداگانه ویرایش و ضبط کرد. در حال حاضر ، به غیر از پوشش فصل جشنواره ، دیگو در حال نگارش یک فیلمنامه طولانی از فیلم کوتاه خود ، دانته: یک تکرار است.

SXSW 2020: CARGO: جالب اما بدون تمرکز

اگر فیلمهای هندی به بررسی مفاهیم عمیق فلسفی داستانهای علمی بپردازند ، به احتمال زیاد برای توضیح آنها به معنویت روی می آورند. این بدان معنی نیست که این ژانر به طور ذاتی با هندوئیسم ، بودیسم یا تاریخ دین در هند پیوند خورده است ، بلکه به این معنی است که یک ویژگی ذاتی از نحوه گفتن داستانهای هندی وجود دارد که اسرار دنیاها و مفاهیم را فراتر از مرگ و میر قرار می دهد. ایده هایی که ریشه در خود هند دارد. به همین دلیل فیلمهای ژانر در وحشت ، فانتزی و علمی-تخیلی در هند بیشتر خود را به ایده هایی مانند تناسخ می اندازند.

اسباب بازی با ژانر

در حالی که فیلمهای علمی تخیلی در هند وجود داشته اند ، حتی اگر تقریباً منحصراً از این 21 فیلم استفاده شده باشندخیابان قرن ، وجود نداشته است که واقعاً جهش کامل وقف کل روایت خود را در فضا داشته باشد. و در حالی که خیالات در هند بارها و بارها انجام شده است ، به ویژه در رابطه مستقیم با داستانهای مذهبی مانند Mahabharata یا Ramayana ، تاکنون وجود نداشته است که تقریباً به طور انحصاری با مواردی که پس از مرگ اتفاق می افتد بپردازد.

هنوز، آراتی کداورا بار یک فیلم علمی تخیلی و یک فیلم خیالی فقط در حاشیه های آن است. از نظر تصویری بیشتر به فیلمهایی مانند شباهت دارد اینگمار برگمانرا مهر هفتم یا ویم وندرسبالهای میل، جایی که درام انسانی و روابط بین مردم را کلید اصلی بین همه مؤلفه های متافیزیکی می داند. مشکل این است که در تحقق هیچ یک از این ایده های طنین انداز نتوانسته است.

SXSW 2020: CARGO: جالب اما بدون تمرکز
منبع: فیلمهای برقی

بودجه کم فیلم آن را به یک مجموعه سفینه فضایی محدود می کند که یادآور هر دو است دانکن جونزرا ماه در سایه های زودگذر و فولاد سرد با پناهگاه کویری در دیو مک کریرا خرس بریگسبیتا بتواند نوعی کیفیت سرگرم کننده غریب را به زیبایی شناسی آن ارائه دهد. حتی جنبه های کاربردی تر تجهیزات تکنولوژیکی فیلم به راحتی از طریق الکترونیک مجدد با شاسی جدید و زندگی جدید به عنوان “نرم افزار علمی تخیلی” ایجاد می شود. به طور کلی ، ساخت صحنه و ساختاری فیلم به اندازه کافی قابل باور است که ما از جایی که دو شخصیت اصلی آن در آن ساکن هستند ، دچار حواس پرتی نشویم.

مقدمات شل و ول

با این حال ، همه چیز جدا از بارتولید کاملاً مناسب نیست و جریان ندارد. فرضیه فیلم در مورد دو فرد است ، دیو جانباز خسته و پراشتا (ویکرانت مسی) و دستیار جدید او ، کتاب Yuvishka (شوتا تریپاتیافرادی که به عنوان بخشی از برنامه گذار پس از مرگ برای انسانها روی فضاپیمای Pushpak 634A کار می کنند (پوشپاک به معنی “گل” به زبان هندی است). قوانین این گذار پس از مرگ مبهم است و فیلم در چندین نشست خبری تاریخی در مورد اتحاد بین بعدی بین انسان و شیاطین می گذرد. این توجیهات بیشتر به این موضوع نمی پردازد که هدف از تنظیم در اینجا چیست ، و گرچه فیلم با تمثیل به فلسفه و اسطوره های هندو (مانند نام پراهاستها) سرشار است ، اینها چیزی جز عید پاک باقی نمی ماند- تخم مرغ برای کسانی که در آیین آگاهی دارند.

SXSW 2020: CARGO: جالب اما بدون تمرکز
منبع: فیلمهای برقی

با توجه به درگیری اصلی فیلم در پویایی انسان بین پراهاستا و یوویشکا ، این امکان وجود دارد بارترکیب ذرات علمی ، هندوئیسم و ​​تخیل صرفاً یک بازی در بازار است. تقریباً غیرممکن است که تفاوت بین شیاطین و انسانها در این جهان غیر از چند ویژگی جسمی و یا ابرقدرت ها بیان شود (Prahastha می تواند چیزها را جابجا کند و Yuvishka می تواند زخم ها را بهبود بخشد) بنابراین آنها صرفاً به عنوان وسیله نقلیه ای برای مشارکت بین کشتی مشترک هستند. خلبانان یک دمدمی اضافه شده است. این یک سناریوی اساسی برای زوج های عجیب و غریب است که Yuvishka باید اعتماد Prahastha را که ترجیح می دهد به تنهایی کار کند ، کسب کند و فقط او را ناراحت کند.

همچنین ببینید

BLACK MIRROR: نقص ها و نقاط قوت فصل 5 Unwrapping

کنجکاو مخدوش

از طریق پیوندشان ، با شروع به فکر کردن در مورد مرگ از نظر اخلاقی ، وصیت نامه های خود را آزمایش می کنند. در اینجا فیلم سعی می کند به عنوان یک درام فلسفی عمل کند ، اما گذشته از اینکه مرگ را به عنوان یک سنگین زندگی جان کسانی که برای ادامه سفر خود می خواهند در نظر بگیرند ، سؤال های زیادی نمی کند. به طور کلی ، درام فیلم تقریباً وجود ندارد و کمدی آن در زیر بن بست و دمدمی فرو می رود که بازیگران آن – مسی و تریپاتی در اینجا دو بعدی هستند – نمی توانید به سرگرمی دامن بزنید. این جهانی که ساکن است ، سفینه فضایی را به عنوان تنها منبع برخی از وسایل نقلی روایی ترک می کند. اما در اینجا ، فیلم فقط اقدامات نیمه تمام را انجام می دهد. بار در پایان ، طعمه گنگ بسیاری از ایده های جالب است که با هم جریان ندارند.

Cargo برتر در سراسر جهان در جشنواره بین المللی فیلم بمبئی در سال 2019 و در آمریکای شمالی به عنوان بخشی از کتابخانه آنلاین SXSW در ماه مارس به نمایش درآمد. سال 2020


نظرات بیان شده در مقاله های ما درباره نویسندگان است و نه مجله فیلم Inquiry.

افشای وابستگی: مقالات ما حاوی پیوندهای وابسته است اگر تصمیم دارید از طریق هر یک از این لینک ها چیزی بخرید ، ممکن است هزینه ارجاع را بدون هیچ گونه هزینه اضافی برای شما کسب کنیم. از حمایت شما متشکرم!