گزارش شماره 2 NYFF 2020 | استعلام فیلم

ایزابلا (به کارگردانی Matías Piñeiro)

گزارش شماره 2 NYFF 2020
ایزابلا (2020) – منبع: صنف سینما

ایزابلا تمام ساخته های یک فیلم را دارد که می خواهم ، می توانم و باید لذت ببرم. از همان ابتدا ، با اعتماد به نفس خود را به عنوان یک شیرجه نظری در ایده های “عملکرد” ​​، “ساختار روایی” و روش های بازی عناصر بصری به حالت ها اعلام می کند. از سایه های آبی ، سبز و بنفش در بین عناوین ساکت بین توالی های جداگانه و غیر تقویمی دو زن در آرژانتین ، ماریل استفاده می شود (ماریا ویلار) و لوسیانا (آگوستینا موونوز) ، در مورد استماع نقش ایزابلا در تولید شکسپیر بحث می کند اندازه گیری برای اندازه گیری. آنچه ماریل ، هنرمند همیشه مشتاق و امیدوار به تحت تأثیر قرار دادن آن ، نمی داند این است که لوسیانا نیز در حال تست دادن است. این صحنه ها با صحنه هایی از لوسیانا که به خیابان های شلوغ به جایی و مکانی دیگر می رود ، ایزابلا در حال کار بر روی یک تاسیسات هنری با صفحه های بزرگ ، چراغ های رنگی و سنگها ، حوادث پس از تست و خود ممیزی احاطه شده اند.

عناصر از ابتدا با ادامه فیلم شروع به کلیک کردن در ذهن می کنند اما این به یک تمرین یکنواخت تبدیل می شود. باید تعجب کرد که چرا این چرخش های نمایشی بسیار ساده باید جاده طولانی و دشوار و ناسازگار را به نتیجه برساند. فیلم های غیر تقویمی در بازی با انتظارات مخاطبان ، مانند فیلم های تارکوفسکی ، هدفی کاملاً منحصر به فرد دارند آینه یا The Wachowski’s ابر اطلس ، یا به عنوان فراتحلیل سینما و قصه پردازی مانند Kurosawa’s کار می کند راشومون یا Tarantino’s داستان عامهپسند. ایزابلا درگیر حیله داستان روایی است که فراتر از تلاش برای معرفی خود را مرموز ، عمق کمی به روند کار می افزاید.

معمای داستانی که پینیرو هدیه ها هیچ رازی برای من ندارند. در واقع هیچ بینش روایی یا دستوری وجود ندارد ایزابلا فراتر از درک اینکه فیلم در واقع کاملاً ذهن شما را پیچیده نمی کند بلکه آگاهانه به روشی عجیب سازمان یافته است. شاید در این واقعیت جذابیتی وجود داشته باشد که شما را مجبور به توجه به لحظات خاص کند ، اما این نیز نیست داستان عامهپسند جایی که هر صحنه ، با گام بی نقص و ساخته شده ، می تواند مانند یک ویکت جداگانه جداگانه خود بلند باشد. عدم علاقه آن به قطعات تشکیل دهنده آن مستلزم پرداخت سود است و در اینجا به سادگی وجود ندارد. استعاره های تصویری از رنگ ، فضا و حرکات بازیگران زن را فقط می توان جذابیت های غیر متعارف کارگردان آن دانست. این انتخاب ها باعث می شود روند تلاش برای ما درمورد تلاش برای فكر كردن به جایی كه مناسب است. ایزابلا فیلمی است که کاملاً به عنوان یک جعبه شلوغ برای مخاطبانش عمل می کند.

شب پادشاهان (کارگردانی فیلیپ لاکت)

گزارش شماره 2 NYFF 2020
Night of the Kings (2020) – منبع: نئون

تاریخچه های فرهنگی غنی و متنوع قاره آفریقا بهترین و ابتکاری ترین داستان سرایی امروز سینما را ساخته است. فیلیپ لاکترا شب پادشاهان تلفیق سنتهای قصه گویی گذشته با حال را که در آن نیز بود ، انجام می دهد امبیثی ماسیاخارق العاده است کتی کتی (2017) هر دو فیلم در ایجاد اسطوره ای از یک پادشاهی فرعی محصور ، بیش از حد مجاز عمل کردند ، بدون اینکه قواعد را به طور کامل بیان کنند. در حالی که مورد دوم با متافیزیک سروکار داشت (این امر در زندگی پس از روحانی اتفاق افتاد) ، اما اولی مکانی ملموس ، فانی و قابل احترام تر است – زندان.

در یک پیش فرض شبیه به Sheherazade در شب های عرب ، یک جیب بر جوانباکری کونه) با عنوان “رومی” توسط Blackbeard اعطا می شود (ایساکا ساوادوگو) ریش سیاه بیمار است و نزدیک به پایان سلطنت خود در این زندان محکوم است ، جایی که نگهبانان در سنگر مستحکم خود بیکار می ایستند. ریش سیاه می خواهد یک بار دیگر خون بریزد و وقتی ماه قرمز خود را نشان می دهد ، او خواستار “شب رومی” است. اسطوره های درون این پادشاهی کوچک به طور خلاصه مورد بحث قرار گرفته و هرگز توضیح داده نمی شوند ، که جالب است به نفع داستان باشد. با در نظر گرفتن رومی ، که به معنای واقعی کلمه تازه وارد زندان شده است ، لاکتی سردرگمی مخاطبان خود را در روند دادرسی توجیه می کند و تنش را از یک مبارزه ابتدایی و غریزی برای بقا می گیرد. رومی باید داستانی را تعریف کند و آن را ادامه دهد تا اینکه طلوع فجر کند وگرنه او قربانی خون ریش سیاه خواهد شد.

داستان رومی یکی از آشنایان وی به نام زاما کینگ را بازگو می کند. انتخاب های هنری لاکوت تاریخ فرهنگی داستان نویسی ساحل عاج را برجسته می کند ، خصوصاً داستانهای بزرگ ، که شاعران مسافرتی بودند که برای سرگرمی داستان می گفتند. داستان سرایی رومی با جلب توجه زیادی روبرو می شود و نمایش هایی وجود دارد که با حرکات تفسیری ، رقص های همزمان و بازی-بازی به آن می پیوندند. این روند نمایش بزرگی به خود گرفت که ما را نه تنها به داستان The Roman بلکه یک سنت غنی از داستان سرایی که یک بافت قدیمی از میراث لاکات است ، منتقل می کند.

روزها (کارگردان Tsai Ming-liang)

گزارش شماره 2 NYFF 2020
روزها (2020) – منبع: Grasshopper Film

من عمیقا از خدایان سینمای کند به دلیل ناتوانی در غوطه ور شدن خود عذرخواهی می کنم تسای مینگ لیانگآخرین تجربه کما. سازنده ترین فیلم ساز برای خداحافظ مسافرخانه اژدها دو ساعت فیلمبرداری فیلمبرداری ایستا با محوریت دو مرد ، کانگ (لی کانگ شنگ) و غیر (آنونگ هونگ هوانگسی) ، زندگی روزمره خود را با استراحت ، ماساژ ، شام پختن ، بیرون غذا خوردن و دعا کردن. در طول پرسش و پاسخ در NYFF Tsai اشاره کرد که چگونه فیلم “یک نگاه شدید و معنادار” است که با احترام به سبک منحصر به فرد و فلسفه مشاهده “زمان واقعی” در سینما متعهد است.

لحظه ای که نزدیکترین چیزی را که می توانم از آن به عنوان فیلم دلپذیر معتبر و احساسی یاد کنم ، دنباله طولانی عدم شستشوی سبزیجات مختلف و برش ماهی با شلنگ و پختن آنها بود. تاریکی خنک نور فلورسنت که در کف و دیوارها رخ می دهد ، یک احساس آرامش عمیق دارد ، آبی بودن شب همه با حافظه آشنا صحبت می کند ، به خصوص به عنوان کسی که بازدیدهای زیادی از خانواده بزرگ در آسیا داشته است. هر فریم از فیلم چیزی است که انتظار دارید در یک موزه عکاسی ببینید ، اما با این وجود هیچ چیزی بیشتر از صحنه ای اینجا یا آنجا مرا گیر نمی آورد. یک دقیقه چیزی پیدا کردم که با من صحبت می کرد ، لحظه بعد همه چیز غیرقابل نفوذ ، دور و گمشده بود.

تسای به نظر می رسید که مستقیماً با من صحبت می کند وقتی که وی گفت که “اگر فکر می کنید چنین چیزهایی خسته کننده یا بی معنی هستند ، بدانید که آنها عمدی و محاسبه شده اند تا من به آن درجه از صحت و واقعی که می خواهم برسم”. احساس می کنم لازم است اشاره کنم که سینمای کند ، به عنوان یک ژانر ، برای من “گم نشده” است – من از گستره آثار فیلمسازان آهسته از دیاز، تار، کاستا، به آکرمان، وراستاکول، و غیره. تسایفیلم ها در مشاهدات خود از زمان ، خلق و خو و بافت به توانایی بیننده برای اتصال همان طول موج فیلم ساز وابسته هستند ، به طوری كه واقعاً چیزی فراتر از احساس شما در یك لحظه خاص هنگام تماشا وجود ندارد. ادامه دادن در این صورت ، واکنش من پس از دیدن این مسئله در یک شب پنجشنبه در ساعت 11 PM EST ، هوشیار و با روحیه ای کاملاً طبیعی “… پس چه شد”. شاید دفعه بعدی چیز دیگری باشد.

عشایر (کارگردان Chloe Zhao)

گزارش شماره 2 NYFF 2020
Nomadland (2020) – منبع: Searchlight Pictures

دلخراش ترین جنبه از عشایر علی رغم اینکه براساس یک گزارش غیر داستانی از سقوط مالی سال 2008 ساخته شده ، چقدر مرتبط و یکپارچه برای سال 2020 مناسب است. گزارش مورد بحث کتاب جسیکا برودر بود ، Nomadland: Surviving America in the 21خیابان قرن. زنده ماندن چیزی است که آمریکایی ها ، به عنوان یک مجموعه جمعی ، از زمان رکود بزرگ تاکنون مجبور به مبارزه با آن نبوده اند. با این حال ، این قرن چنین درگیری اقتصادی قابل فهم برای مردم را جمع کرده است تا داستان سرخس (فرانسیس مک دورمند) برای کسانی که از دست دادن شغل ، تهی شدن پول و یا حق رای از سیستم را تجربه کرده اند بسیار راحت است و حتی برای کسانی که تجربه نکرده اند بسیار راحت است.

کلوئی ژائوهدف این فیلم ها ایجاد ارتباط صمیمانه بین مردم و سرزمین است عشایر با این موضوع هم به معنای واقعی طبیعی در شخصیت سوانکی سروکار دارد (شارلین سوانکی) و یک حس استعاره در Fern. سرخس لزوماً با طبیعت آغشته نیست یا از نظر معنوی ریشه عمیق در خاک ، هوا و چمن دارد. او یک زن ساده است ، که وقتی شوهر مرحومش درگذشت و معدن ملافه ای که برای همیشه زندگی خود را تعطیل کردند همه چیز را از دست داد. ارتباط سرخس با زمین در وسعت مداوم آن است ، بی پایان افق آن که او می تواند از همه و همه فرار کند. این یک شخصیت محوری است که ترس از اعتماد به دیگران دارد. وابستگی به چیزی در کشوری که دائماً شما را رها کند سخت است.

سرخس از شغل به شغل دیگر تغییر می کند ، فصل به فصل دیگر و ژائودوربین او را در مارک تجاری کارگردان که عکس هایی از طلا ایجاد می کند ضبط می کند و تنهایی و یک برابری را با خودی که فرن احساس می کند و رشد می کند ، خاکستری می کند. لحظات کوچک او در حومه شهر ، جایی که او سعی می کند با خواهرش ارتباط برقرار کند و با یک دوست (یا بیشتر از یک دوست) در دیوید ملاقات می کند (دیوید استراتایرن) مانند یک سیاره دیگر در عشایر. ژائو این محله ها را با گوشه هایی تمیز و بدون چشم انداز ارائه می دهد ، دوربین را به Fern نزدیک می کند تا ناراحتی عمیقی را که او در این شکل پایدار و بیگانه احساس می کند ، هنگامی که می داند این کشور کاملا راه خود را گم کرده است ، به نمایش بگذارد.

مالمکروگ (کارگردان کریستی پویو)

گزارش شماره 2 NYFF 2020
Malmkrog (2020) -منبع: Shellac

در بهترین فیلم جشنواره ، کریستی پویو یک پیش فرض کلاسیک بونوئلی را با سخت گیری منفی ارکستر می کند … اما به هر حال چند ترک جامد نشان می دهد. مالمکروگ یک شوخی مستقیم و دقیق است و ارزشمند. جایی که چهار دوست بورژوازی پوسته بالا (یک صاحب زمین ، یک سیاستمدار ، یک کنتس ، یک ژنرال و همسر جوانش) یک روز را در کاخ صاحب زمین می گذرانند و درگیر بحث های مختلف وجودی می شوند که حول جنگ ، سیاست و خدا می چرخد. مانند پروانه های شعله ور ، آنها دائماً از طریق این بحث ها خود را به حلقه ها می رسانند ، که همه از طبیعت بسیار پرمدعایی هستند. بی شباهت به Buñuel نیست فرشته نابود کننده، قرعه کشی حضور در شرکت یکدیگر تأثیرات پویایی دارد که علی رغم بسیاری از اغتشاشات از جمله بیمار شدن شمارش ، ویژگی یکپارچه سازی یکدیگر از طریق شطرنج دیالکتیکی کلمات آنها را ناخودآگاه به دام می اندازد. آنها تصور می کنند که چندین بار خسته شده اند اما بدون اصرار زیاد خسته می شوند.

Puiu بسیار هدفمندتر ظریف است و مطمئناً ناامیدکننده است ، با توجه به واقعیت Buñuel’s افسون با احتیاط بورژوازی اساساً از همان نوع پیش فرض بحث در میان نخبگان برای کشف نظریه های خود در مورد شرایط سیاسی و اجتماعی استفاده کرده و آنها را به عنوان روباهایی خارج از لمس که ثروت و موقعیت آنها حتی از ابتدایی ترین بینش در مورد شرایط انسانی مانع می شود ، قرار داد. البته بونوئل ، طنزپرداز بودن او ، فقط با آن بیرون می آید. پویو ، عمدتا از طریق صدا ، لحظات سورئالیسم را برمی انگیزد. در طی یک بحث درمورد نژاد و معنای “اروپایی بودن” در مقابل “وحشی” ، آنها موسیقی بلند را از طبقه پایین می شنوند که به طور مداوم بیشتر خوشحال می شود و نزدیکتر می شود. این کار با یک غوغای غول پیکر به پایان می رسد که هیچ تاثیری واقعی بر تداوم شرکت آنها در شب ندارد. این آشفتگی را می توان به عنوان جنگ جهانی اول (فیلم در سال 1900 اتفاق می افتد) و لرزش های آهسته انقلاب بلشویکی 1917 (مرکز فیلم روس ها) تعبیر کرد.

کنایه از کل شخصیت Puiu وجود دارد. چنین گفتگوی پرحرفی بین نخبگان در مورد رویدادهای جهان و تغییر در ساختار اجتماعی ، دور از حوادث زمینی که در واقع اتفاق می افتند و در زمان مناسب منفجر می شوند ، پنهان است. حتی در داخل خانه ، ساختارهای طبقاتی با صراحت و لعنتی بیان می شوند. آنها مجارستانی صحبت می کنند در حالی که استادان علی رغم روسی بودن و رومانیایی بودن کارگردان فیلم به زبان فرانسه صحبت می کنند. وقتی ایستوان ، رئیس ستاد چای را فاسد می بیند ، دو نفر از خادمان خانه را صدا می کند و آنها را سرزنش می کند. او سپس مانند یک ماشین با نظم و انضباط بی دریغ و بدون فکر خودش ، پیش می رود تا به ندا و ندای استادان توجه کند. فعل و انفعالات ده ثانیه ای مانند چاقوی داغ ساعتهای بی پایان دیافراگم را قطع می کند.

سالن شهر (کارگردان رابرت وایزمن)

گزارش شماره 2 NYFF 2020
City Hall (2020) – منبع: Zipporah Films، Inc.

“شهر یک شخصیت است!” از یادآوری در مورد راه هایی که سینما می تواند شخصیت ها را از طریق مکان و محیط ایجاد کند خودداری می کند. در Weisman’s سالن شهر، بوستون شخصیت نیست بلکه بدن میزبان دارای اندام و سلول است که سعی در همکاری با یکدیگر برای زنده ماندن دارد. در مورد “بقای” شهر – به معنای کلان فاجعه بزرگ زیست محیطی یا تروریسم برای مقامات منتخب و روز به روز با کاهش دلار برای شهروندان ، صحبت های زیادی وجود دارد. در فیلم وایزمن “شخصیت” مشخصی برای بوستون وجود ندارد ، علی رغم همه اجزای تشکیل دهنده آن ، به ویژه شهردار و دفتر او ، به طور مداوم مانند یک مجموعه یکدست جمعی عمل می کند که مخفف ارزش ها و سنت های منحصر به فرد است. این دوگانگی است که باعث می شود این فیلم چهار ساعته کاملاً مفهوم اجتماع بین افرادی را که به نمایندگی از ملت و جهان انتخاب شده اند و مردمی که در آن زندگی می کنند نشان دهد.

Bela Tarr’s Satantango همین نوع حفاری بی سر و صدا خنده دار را در بخشهای مختلف یک جامعه واحد با یک یا دو چرخ دنده شیطانی انجام می داد که مردم را با کلمات زیبا بازی می کردند ، هر چند با یک هدف آگاهانه تلطیف شده. رویکرد مشاهده ای غیر سبک مند هدفمند وایزمن واقعاً اجازه می دهد سخنرانیهای یکنواخت و سخنان مبهم همبستگی شهردار بوستون و کارکنانش – افراد به اندازه کافی دوست داشتنی با ارزش خالص خالص – بتوانند خودشان صحبت کنند ، به ویژه در واکنش های رای دهندگان.

این بدان معنا نیست که این مستند از استعداد بالایی برخوردار نیست. وایزمن ساختمان شهرداری را در آن مستند می کند سالن شهر از زوایای مختلف ، خنده دارترین آنها زاویه ای است که روی پوستر مشخص شده است ، که به نظر می رسد دهانی از کوسه رباتیک غول پیکر با دندان های وحشتناک است. این نمایش تفسیری به مخاطب اجازه می دهد آنچه را که دوست دارد در زمان خودش بسازد و اثربخشی وب بوروکراتیک نشان داده شده در سالن شهر. یک چیز مطمئناً ، این یک مسئله پیچیده ، بصیرت آور و طاقت فرسا است.

آیا محتوایی از این دست برای شما مهم است؟


عضو شوید و از روزنامه نگاری فیلم حمایت کنید. قفل دسترسی به همه مقالات عالی فیلم استعلام را باز کنید. به جامعه ای از خوانندگان همفکر و علاقه مند به سینما بپیوندید – به اعضای خصوصی ما دسترسی پیدا کنید ، به فیلمسازان مستقل پاسخ دهید و موارد دیگر.

همین الان ملحق شوید، همین الان بپیوندید!

NYFF 2020: MLK / FBI | استعلام فیلم

وقتی به تاریخ نگاه می کنیم ، انبوهی از دانش و دیدگاه ها وجود دارد که هنوز باید با آنها برخورد شود. و تنها با دیدن واقعی کل تصویر می توان گذشته را درک کرد و به سمت آینده پیش رفت. گرچه ، با وجود نژادپرستی ، تبعیض جنسی و ستم ، بسیاری از داستان ها برای توده ها ناگفته و ناشناخته مانده اند. قدرت سینما و تلویزیون در اواخر این فراخوان پاسخ داده است و این داستان ها را به زندگی و توده های مردم منتقل می کند ، انتخاب امسال جشنواره فیلم نیویورک MLK / FBI از کارگردان سام پولارد آخرین موردی که نه تنها اطلاعات گسترده تری در مورد مردی که یک ملت را تغییر داده است بلکه در مورد خشونت و نژادپرستی سیستمی ریشه دار در دولت و اقتدار ایالات متحده است که ما امروز نیز با آن مبارزه می کنیم.

مارتین لوتر کینگ جونیور

بر اساس کتاب FBI و مارتین لوتر کینگ ، جونیور: از “سولو” تا ممفیس توسط دیوید جی گارو، این مستند با زندگی اولیه مارتین لوتر کینگ آغاز نمی شود ، بلکه به سمت راست در ماه مارس در واشنگتن می رود ، سخنرانی “من یک رویا دارم” که در میان جمعیت طنین انداز شد ، فیلم گرفتن تصاویری است که همه ما با آن بزرگ شده ایم – چشمان پر از امید ، وعده و نبوغ. از این لحظه ، FBI مارتین لوتر کینگ ، جونیور را خطرناکترین سیاه پوست در کشور می داند – و تا همین اواخر ، هیچ کس واقعاً نمی دانست که تا چه اندازه.

NYFF 2020: MLK / FBI
منبع: جشنواره فیلم نیویورک

همه ما داستان مارتین لوتر کینگ ، جونیور را شنیده ایم. ما نژادپرستی و نابرابری ای را که در مقابل او ایستاد می دانیم. ما می دانیم که اگر او نبود ، بسیاری از مکانهایی که اکنون هستیم هرگز امکان پذیر نبودند. اما ، آیا ما کل داستان را می دانیم؟ آیا می دانیم تهدیداتی که درست در زیر سطح زمین قرار دارد ، به دنبال فرصتی مناسب برای نه تنها پایان دادن به یک انقلاب بلکه برای نابودی یک انسان است؟

با استفاده از تصاویر بایگانی شده و عکسها ، MLK / FBI به سرعت فتنه ها را ایجاد می کند ، و به تاریکی ترین خواسته های ما برای کشف یک رسوایی پاسخ می دهد ، و نه تنها فداکاری به یک هدف بلکه وفاداری ابدی به مردی را که جان خود را داده است روشن می کند تا دیگران بتوانند به همان اندازه و آزادانه زندگی خود را داشته باشند. همانطور که این مستند پخش می شود ، با دسیسه شما ، کنجکاوی شما تماماً بازی می کند در حالی که تمرکز مهم در جایی که مشکلات واقعاً دروغ است را متعادل می کند. نه در مورد مردی که ممکن است عبادتهای او در زندگی خصوصی تحت تأثیر قرار گرفته باشد بلکه درمورد مردی است که قدرت وی ناخواسته یکی از با نفوذترین سازمانهای دولتی را به تاریکی کشاند.

نژادپرستی هوور

MLK / FBI یک کار مثال زدنی برای ساخت این فیلم مارتین لوتر کینگ ، جونیور در مقابل هوور ، سیاه زندگی می کند در برابر FBI ، سفید در برابر سیاه و سفید. این فیلم تمرکز زیادی روی ج. ادگار هوور دارد – از قضا همانطور که مارتین لوتر کینگ جونیور در حال تبدیل شدن به چهره جنبش حقوق سیاه بود ، هوور همزمان با چهره اف بی آی در حال افزایش بود – هر دو مرد برای همیشه مترادف با علل آنها حفظ سرعت یکنواخت از ابتدا تا انتها ، MLK / FBI با جنگ FBI و هوور علیه کمونیسم آغاز می شود.

NYFF 2020: MLK؟ FBI
منبع: جشنواره فیلم نیویورک

تحقیقات آنها و روشهای انجام آنها ، بسیاری از افراد را با روابط و پشتیبانی کمونیستی – هم اثبات شده و هم فرض – کشف و دنبال می کند. هنگامی که یک حامی کمونیست بود ، همیشه یک حامی بود. با چشمان هوشیار و گوشهای هدفشان ، بسیاری از آنها حریم خصوصی خود را به دلیل قدرت و نفوذ مردان هوبر در FBI از دست می دهند. و در حالی که آنها از تلاش های خود برای محافظت از آمریکایی ها در برابر وحشت داخلی و بین المللی پشتیبانی به دست آوردند ، نگاهشان به سرعت متوجه یک مبلغ کاریزماتیک جوان شد که توانایی بسیج مردم را ثابت کرده بود.

قبل از راهپیمایی در واشنگتن ، هوور قبلاً افراد سیاه پوست را با کمونیسم پیوند داده بود و ادعا می کرد که افراد جامعه سیاهپوست مستعد ابتلا به ایدئولوژی احمق هستند و به راحتی متقاعد می شوند. هنگامی که مشخص شد استنلی لوینسون ، یکی از طرفداران کمونیست سابق ، به کینگ مشاوره می دهد ، تهدیدی که دستور کار و تبلیغات لوینسون بر رهبر تأثیر می گذارد ، همراه با جذابیت و توانایی بسیج ، تهدیدی برای آمریکا است. در حالی که کینگ موافقت می کرد در اثر فشارهای FBI از لوینسون فاصله بگیرد ، ارتباطات این دو به صورت پنهانی ادامه یافت و لوینسون به یکی از مهمترین چهره های جنبش حقوق مدنی تبدیل شد که درست پشت پرده ادامه داشت.

NYFF 2020: MLK / FBI
منبع: جشنواره فیلم نیویورک

حتی با ضبط سیم بر روی لوینسون و برخی از همکاران کینگ ، طولی نکشید که شخصی شد. در جایی که در ابتدا آنها به دنبال یک حامی بالقوه جنبش کمونیستی بودند یا با کسی که با کمونیسم همدردی می کرد در تعامل بودند ، اکنون آنها برای نابودی یک مرد بیرون بودند. در این لحظه ، دیگر ترس از ظهور و نفوذ کمونیسم نبود ، بلکه همانطور که هوور معروف گفته بود ، ظهور مسیح سیاه است.

نتیجه گیری: تاریکترین تاریخ FBI

این واضح ترین عنصر نقاشی شده در این مستند است و دائماً بینندگان از آن یادآوری می کنند. MLK / FBI لعنت بر رفتارهای FBI و رفتار آن نه تنها با رهبر یک انقلاب بلکه با کسانی که او را احاطه کرده اند و نژادپرستی ریشه دار که هنوز هم ادامه دارد. عموم مردم هوور در طی ظهور مورد احترام قرار گرفتند ، اما تبلیغات آنها دیگر درست نیست زیرا دیدگاه های گذشته تصمیمات ایجاد کننده آژانس را – و تصمیماتی که هنوز هم می توانند در زیر سطح افکار عمومی باقی بمانند ، روشن می کنند.

در پایان فیلم ، ما می دانیم که چگونه پایان می یابد. آنچه بینندگان واقعاً تکان دهنده خواهند دید عمق عمقی است که FBI مایل بود تا نه تنها کینگ را نابود کند بلکه او را کاملاً نابود کند. با آشکار شدن آخرین قسمت های گذشته ، این مستند با دقت و مهارت در این مرحله ساخته شده است و در یک لحظه تحقق منفجر می شود.

گرچه این نگرانی وجود دارد که انتشار آینده ضبط ها می تواند خطری برای حافظه کینگ باشد ، اما این امید وجود دارد که فداکاری یک رهبر کنار گذاشته نشود. هنگامی که ما به خشونت و نژادپرستی سیستمی در سیستم عدالت ایالات متحده نگاه می کنیم ، متوجه خواهید شد که نه آنچه در این نوارها وجود دارد ، بلکه اینکه نفرت و نژادپرستی هنوز تا چه حد عمیق است زیر سوال می روید.


MLK / FBI را تماشا کنید

آیا محتوایی از این دست برای شما مهم است؟


عضو شوید و از روزنامه نگاری فیلم حمایت کنید. دسترسی به همه مقالات عالی فیلم پرس و جو را باز کنید. به جامعه ای از خوانندگان همفکر و علاقه مند به سینما بپیوندید – به اعضای خصوصی ما دسترسی پیدا کنید ، به فیلمسازان مستقل پاسخ دهید و موارد دیگر.

همین الان ملحق شوید، همین الان بپیوندید!

NYFF 2020: انحصار خشونت

توازن قوا و مشروعیت خشونت برای مدتی در سرتاسر جهان تغییر کرده و چالش تعریف نیروی غیرقانونی ایجاد شده و به فریادی برای تغییر تبدیل شده است. ما به عنوان شهروندان یک کشور ، کشور یا جمهوری ، قدرت را به نهاد می دهیم ، اما با این وجود هیچ قدرتی برای از بین بردن آن نداریم. بنابراین چه کسی مشروعیت دارد که بگوید چه چیزی قابل قبول است؟ و چه کسی در مبارزه برای آن پیروز خواهد شد؟

انحصار خشونت، از مدیر دیوید دوفرسن، ایده مشروعیت را در رابطه با خشونت تحمیل شده توسط دولت خود ، با استفاده از سخنان هردو طرف موضوع ، حل می کند. این یک رویکرد منحصر به فرد از سوی فیلمسازان است که نه تنها از هر دو طرف دیدگاه داشته باشند بلکه از آنها بخواهند در مورد همان فیلمی که مشاهده می کنیم نظر دهند و نه فقط درمورد بحث بلکه به ظاهر تماشای آن صحبت کنند. همانطور که آنها سعی می کنند خشونتهایی را که مشاهده کرده اند درک کنند و حتی قربانی آن شوند ، به نظر می رسد س atال پیش رو دارای تعاریف واضحی است در حالی که وضوح را یکسان از دست می دهد.

تعریف مشروعیت

در طول 90 دقیقه دویدن ، انحصار خشونت سه نوع خشونت را معرفی می کند که در فیلم مشاهده و بحث می شود. اولین مورد خشونت نهادی است – “حق دولت”. این شکل از خشونت به خشونت انقلابی جان می بخشد ، که می تواند اولین را از بین ببرد. با این حال ، اگر توازن قدرت به شدت به سمت نهاد متمایل شود ، ما به خشونت سرکوبگرانه می رسیم که انقلابی را خفه می کند ، زیرا این یک همدست برای اولین بار است. این یک نبرد رفت و برگشت است بین آنچه می تواند مشروع شناخته شود و آنچه که است. با تغییر جزر و مد ، توضیح تغییر می کند. همه ما با اسطوره های جمهوری می جنگیم.

NYFF 2020: انحصار خشونت
منبع: جشنواره فیلم نیویورک

از طرف مردم قدرت حفظ نظم عمومی به دولت داده می شود. به همین دلیل ، زور به کار رفته مشروع شناخته می شود. این چرخه خشونت از همان لحظه آغاز می شود که شما به این س questionال بپردازید که آیا دولت در واقع از شما محافظت می کند یا خیر. و اگر آنها دیگر از ما محافظت نمی کنند ، آیا باز هم حق خشونت دارند؟ به همین دلیل تعریف ، بررسی و تعریف مجدد مشروعیت بسیار مهم است و دارای اهمیت حیاتی برای فیلم هایی مانند انحصار خشونت – آنها مکالمه را ادامه می دهند.

برای این فیلم ، یک بررسی عمیق وجود دارد ، موضوعی که به نظر می رسد دولت در برابر شهروندان خود انکار می کند ، در مورد خشونت و مسئله مشروعیت وقتی که صحبت از تظاهرات در فرانسه می شود – اما بسیاری از آنها بررسی آن را دور از رفتارهای محدود ، لفاظی ، و پشتیبانی از آینه کاری و عبور از مرزها. از ابتدای آن ، عصبی بودن سر سخنران هنگام آماده شدن برای به اشتراک گذاشتن داستان های خود و دفاع از دیدگاه هایشان وجود دارد. انحصار خشونت به نظر می رسد تعصب ندارد ، به سران صحبت كننده از هر دو طرف بحث اجازه می دهد تا نه تنها با دوربین بلكه با یكدیگر بحث كنند. در حالی که فیلم بیشتر به یک جهت متمایل است ، اما بر تلاش برای چشم انداز بی طرفانه در فیلم تأثیر نمی گذارد. بخش عمده ای بیشتر از چشمان بیننده و بحثی که آنها خود دارند برگزار می شود.

یکی از کارهایی که فیلم می توانست انجام دهد کاهش سرعت است. این یک آتش سوزی سریع از تصویر و گفتگو است. در حالی که بسیاری از بینندگان سرعت فیلم را مناسب می دانند ، مکالمه سریعتر از آنچه در زمان اختصاص داده شده قابل درک است انجام می شود – به خصوص که خواندن زیرنویس برای بسیاری از افراد ضروری است. همچنین به تظاهراتی که می بینید ، زمینه کمی داده می شود ، منابع توسط سران سخنران خلا talking را پر می کند. همچنین هیچ کارت عنوانی برای معرفی هر شخصی که در این مستند صحبت می کند و همکاری می کند وجود ندارد. ما موظفیم آنها را با فیلم ها ، در برخی موارد قربانیان ، مطابقت دهیم ، در نتیجه فقط هر یک را به عنوان عضوی از یک طرف یا طرف دیگر بحث ارائه می دهیم.

NYFF 2020: انحصار خشونت
منبع: جشنواره فیلم نیویورک

به عنوان یک بیننده یافتن مقایسه با خانه یا مکانهای دیگر در سراسر جهان دشوار است. سخنان پلیس و حامیان آنها به طرز وحشتناکی آشنا است: “اگر جلیقه می پوشید ، ما در یک طرف نیستیم” ، “آنها به پلیس توهین کردند” و آنها احساس کردند “انتخاب شده اند”. من خودم احساس کردم که در حال انجام فیلم هم یک ضرر و افتخار هستم و مقایسه را انجام می دهم ، بلکه اهمیت فیلم اثبات اهمیت یک مستند از این نوع را دارد – با این حال ، به قیمت تفکر درباره کشور خودم و شهروندانش. شما نمی خواهید چیزی را از وضعیت شهروندان فرانسه دور کنید ، اما دشوار است که شروع به دیدن این مسئله به عنوان یک مشکل جهانی بشریت نکنید.

و در حالی که شباهت ها را می یابید ، وقتی می شنوید که پلیس و فرانسه تشویق می شوند که این خشونت ها را علیه شهروندان خود تشویق کنند ، روده آزار است. همانطور که یک رئیس سخنران اعتراف می کند ، این خشن ترین پلیس در فرانسه است که به او مدال و افتخار می دهند. و آنها توسط حامیانی پشتیبانی می شوند که مشروعیت دولت را برای تشویق این رفتار حفظ می کنند. حامیان پلیس سفت و سخت هستند ، و اغلب به نقل از نقل قول ، بی اطلاع و تحت تأثیر تظاهرکنندگان ، حامیان آنها و قربانیان ، که احساساتی تر هستند – و به درستی عمل می کنند. در این لحظات است ، خارج از فیلم انحصار خشونت عمیق ترین درد ، استرس ، ترس و نیاز به تغییر را نشان می دهد. در مواردی که یکی سفت و سخت باشد ، به نظر می رسد دیگری قابل مکالمه و باز برای گفتگوی سازنده است – برای تغییر.

NYFF 2020: انحصار خشونت
منبع: جشنواره فیلم نیویورک

یکی از جالب ترین جنبه های انحصار خشونت این فیلم استفاده از فیلمهای نمایشی واقعی نبود بلکه شامل فیلمهایی از همان مکانها پس از پایان خشونت بود. دیدن این آرامش مانند روال همیشه آرام و آرام آن وجود دارد. با این وجود در ویترین آرامش وحشت وجود دارد ، تقریباً هیچ شواهدی از خشونت این محلی مشاهده نشده است – گویی که هرگز رخ نداده است. مشروعیت را حفظ کرد و انقلاب را سرکوب کرد.

تغییر روایت

ورود فناوری به تغییر اساسی در مشروعیت خشونت افزوده است. دیگر شهروندان از خشونت نمی خوانند ، وابسته به کلمات چاپ شده یا سخنان رهبران آنها هستند. دیگر نمی توان چشم انداز و روایت را کنترل کرد. ما دیگر محدود به یک طرف نیستیم. فناوری در را برای همه باز می کند تا وارد عمل شوند و در مورد آنچه شاهد بوده اند ، نظارت و قضاوت کنند. با اختراع تلفن هوشمند ، قابل حمل و جمع و جور ، بلافاصله افراد اطراف یک کشور و جهان را متحد می کند و به همه کسانی که این فرصت را می بینند می توانند جدا از آنچه خوشحال کننده است ، در زمان زنده زندگی کنند. این خود خشونت ایجاد می کند.

با خشونت هایی که اکنون شاهد آن هستند ، بیشتر مبارزه می کنند ، بسیاری از آنها برای اولین بار ، رسانه های اجتماعی و رسانه ها خبرها را گسترش می دهند. اما همچنین از طرف کسانی که اکنون کنترل خود را از دست می دهند خشونت ایجاد می کند. برداشت ها به عنوان آنچه می تواند علت و محرک خشونت قانونی باشد تغییر می یابد. آیا تظاهر کننده ای که دفتر پلیس را ضبط می کند ، می تواند مورد خشونت واقع شود؟ باید؟ و در همین راستا ، آیا قدرت خشونت بینشی فوری در کسانی که در گذشته از آن بی اطلاع بودند ، می تواند باشد؟

نتیجه گیری: انحصار خشونت

من اوایل امسال فیلمی را مرور کردم که برای اولین بار با خشونت بالقوه در فرانسه روبرو شدم ، غافل از اینکه جوشاندن آن شروع شده است. ویروسی: یهود ستیزی در چهار جهش هراس و درمانی را که پناهندگان از شهروندان دریافت می کنند به ارمغان آورد – به آنها رفاه و مسکن که شهروندان فرانسوی در فقر از آنها محروم است ، ارائه می شود. شما درگیری را مشاهده کردید و به شما فرصتی داده شد تا ترس و عصبانیت شهروندان ، بلکه اوضاع پناهنده را درک کنید. با این حال ، به این باور رسیده اید که طوفانی در حال دمیدن است ، نه طوفانی که قبلاً در بین شهروندان آن در این حد رخ داده باشد. تا این حد ، سازمان های خارج از کشور (به عنوان مثال سازمان ملل) شروع به تحقیق درباره نحوه برخورد دولت با خشونت علیه شهروندان خود کرده اند.

NYFF 2020: انحصار خشونت
منبع: جشنواره فیلم نیویورک

با این حال ، در حالی که انحصار خشونت احساس کاملاً دلسوزانه ای نسبت به تظاهرکنندگان خواهد داشت ، همدلی سازندگان فیلم با پلیس از جمله طیف وسیعی از بینندگان وجود دارد ، یک سر صحبت می کند که در مورد چگونگی فدای پلیس توسط سیاستمداران صحبت می کند. نام آنها ، مشاغل آنها در خط مقدم قرار دارد. آنها پیاده ها در یک بازی شطرنج هستند ، و اولین کسانی هستند که حرکت می کنند. آنها تصاویری هستند که ما می توانیم آنها را به خاطر خشونت مقصر بدانیم ، حمله کنیم / مقابله کنیم و به صورت نفرت تبدیل شویم. و در حالی که برخی شایستگی بیشتری نسبت به این همدلی دارند ، تماشای فیلم در این مستند نه تنها من را واداشت تا آشفتگی اینجا را در ایالات متحده بررسی کنم ، بلکه به من فهمیده بود که چه تعداد حاضرند این نقش را بر عهده بگیرند. تمایل پیاده برای محافظت از پادشاه – و نهاد.

در جهانی که به نظر می رسد بیشتر به قدرت و حاکمیت اقتدارگرا گرایش دارد ، ما به مستندهایی از جمله نیاز داریم انحصار خشونت شاهدان تغییر شوید و قبل از اینکه خیلی دیر شود صحبت کنید. دیگر نمی توانیم سکوت کنیم و از خود راضی باشیم. ما باید به طور مداوم مشروعیت و دولتی را که به زندگی خود اعتماد می کنیم س questionال و تحلیل کنیم. زیرا اگر این کار را نکنیم ، به اندازه کسانی که تصور می کنیم دست در خشونت داریم.


انحصار خشونت را تماشا کنید

آیا محتوایی از این دست برای شما مهم است؟


عضو شوید و از روزنامه نگاری فیلم حمایت کنید. قفل دسترسی به همه مقالات عالی فیلم استعلام را باز کنید. به جامعه ای از خوانندگان همفکر و علاقه مند به سینما بپیوندید – به اعضای خصوصی ما دسترسی پیدا کنید ، به فیلمسازان مستقل پاسخ دهید و موارد دیگر.

همین الان ملحق شوید، همین الان بپیوندید!